|
|
 |
Porady
|
 |
| Lipa drobnolistna (Tilia Cordata): |
Dla niektórych ludów europejskich lipa była świętym drzewem. W starożytności znano inny gatunek Tilia występujący również w Europie południowej. W średniowieczu stosowano w schorzeniach oczu korę i liście. Z drewna wyrabiano narzędzia domowe, a przez spalanie w mieleszach otrzymywano węgiel chłonny. Z łyka wyrabiano maty, liny, plecionki, a nawet rodzaj obuwia. Świeży sok podobnie jak brzozowy służył jako odżywka. W XVII wieku zaczęto w lecznictwie stosować kwiaty.
Zastosowanie w lecznictwie:
Lipę i jej przetwory stosuje się jako leki:
1) napotne;
2) przeciw skurczowe;
3) moczopędne;
4) uspokajające.Jako lek napotny lipę stosuje się w chorobach gorączkowych, zwykle razem z bzem czarnym lub innymi surowcami o podobnym działaniu. Ponadto lipa ma działanie moczopędne co jest stosowane przy schorzeniach nerek i pęcherza
|
| Działanie farmakologiczne szałwi |
O specyficznym działaniu przetworów z szałwi na gruczoły potowe donoszono już od dawna. Liczne prace potwierdzają hamujący wpływ na czynności wydzielnicze skóry. Największe znaczenie ma to u osób nadmiernie się pocących np. u gruźlików. Wyciągi z szałwi pobudzają również czynności wątroby i dróg żółciowych. Na zwierzętach potwierdzono, że pod wpływem wyciągów z szałwi zwiększa się ilość żółci. W czasie tych badań przekonano się, że przetwory z szałwi mają nieznaczną, ale wyraźną zdolność obniżania ilości cukru u diabetyków, nawet w ciężkich przypadkach. Zdaniem Fermanniego szałwia przewyższa pod tym względem inne, bardziej znane surowce. Najmniej znane jest przeciwgorączkowe działanie szałwi.
Zastosowanie w lecznictwie:
Szałwię i jej przetwory stosuje się jako lek:
1) regulujący trawienie;
2) przeciwbakteryjny;
3) przeciw potny;
4) żółciowotwórczy;
5) pobudzający krwawienia miesięczne;
6) przeciw cukrzycowy.
Ta zdumiewająca różnorodność działania szałwi w pełni potwierdza sławę tego surowca, jaką cieszy się od kilkuset lat.
|
| Szławia lekarska (Salvia Officinalis): |
W starożytności pod nazwą sphaskos i elelisphakon opisywano te gatunki szałwii, które występują w Grecji. Od IX wieku szałwię uprawiano w ogródkach przyklasztornych benedyktynów, skąd została rozpowszechniona po różnych miejscach m. in. W Polsce. W średniowieczu uchodziła za niemal uniwersalny lek. W XVI wieku szałwia była w Polsce bardzo popularna, o czym świadczą słowa Szymona Syreniusza (1633):”Szałwia wszystkim prawie jest znajoma. Albowiem zaledwie znaleźć tak mały i nędzny ogródek, w którym by nie była sadzona”. Nazwa salvia pochodzi od łacińskiego słowa salveo – być zdrowym lub od salvus – zdrowy.
|
| Malina właściwa (Rubus Ideaus): |
Niewątpliwie maliny były jednym z pierwszych pokarmów człowieka pierwotnego. Za czasów Dioscoridesa stosowano w lecznictwie liście. We wczesnym średniowieczu zaczęto malinę uprawiać w ogródkach przyklasztornych na południu Europy, gdyż tam nie występuje w stanie dzikim. Syrop malinowy został przypuszczalnie po raz pierwszy sporządzony i stosowany przez Valeriusa Cordusa (1552). Jako środek odżywczy i wzmacniający zalecany przez Gessnera (1577). W Anglii i USA „herbatka” z liści maliny jest do dzisiaj ludowym lekiem w bolesnym miesiączkowaniu.
Działanie farmakologiczne:
Przetwory z owoców maliny są skutecznym lekiem napotnym, a ponadto odżywczym. Stosuje się je pomocniczo we wszystkich chorobach gorączkowych, zwykle na tle zakażeń bakteryjnych, w celu wywołania obfitych potów, powodujących obniżenie temperatury ciała. Ponadto przetwory z malin mają zastosowanie jako poprawiające przykry smak lub zapach różnych leków, do wyrobu napojów orzeźwiających, wódek. W Skandynawii są lekiem przeciwszkorbutowym. Liście maliny nie są w Polsce stosowane.
|
<< 1 z 1 >>
|
|
|
|
